نه از سوز محبت بی نصیبم همچو پروانه

به خویش آیم دمی سد بار و از خود بیخبر گردم

اگر جز کعبه کوی تو باشد قبله گاه من

الاهی ناامید از سجده آن خاک در گردم

که در هر انجمن گرد سر شمع دگر گردم

به بزم عیش شبها تا سحر او را چه غم باشد

که بر گرد درش زاری کنان شب تا سحر گردم