که در هر انجمن گرد سر شمع دگر گردم

اگر جز کعبه کوی تو باشد قبله گاه من

الاهی ناامید از سجده آن خاک در گردم

نه از سوز محبت بی نصیبم همچو پروانه

به بزم عیش شبها تا سحر او را چه غم باشد

که بر گرد درش زاری کنان شب تا سحر گردم

به زخم خنجر بیداد او خو کرده ام وحشی