من پشه و از پشه کم کی عرض بال و پرکنم

گر توتیایی افکنی در دیده ام از راه خود

از رشک چشم خود نمک در دیده اخترکنم

بر اوج تختت کاندر او سیمرغ شهپر گم کند

وحشی چه پیش آرد که آن ایثار راهت را سزد

از مخزن فیضت مگر دامن پر از گوهر کنم