وحشی چه پیش آرد که آن ایثار راهت را سزد

از رشک چشم خود نمک در دیده اخترکنم

بر اوج تختت کاندر او سیمرغ شهپر گم کند

من پشه و از پشه کم کی عرض بال و پرکنم

از مخزن فیضت مگر دامن پر از گوهر کنم