ز اشک ناامیدی کاش ای دل کور می گشتی

گرت می بود دردی سوی او هرگز نمی دیدی

بدین بد حالی افکندی مرا ای چشم تر آخر

چه بودی گر رخ نیکوی او هرگز نمی دیدی

که زینسان غیر را پهلوی او هرگز نمی دیدی

ترا سد کوه محنت کاشکی پیش آمدی وحشی

که می مردی و راه کوی او هرگز نمی دیدی