سر اقبال من و پیشه گردن سایی

کردم از سجده راه تو جبین آرایی

باز چون آمده از سجده سرش سوده به چرخ

هر که بر خاک درت کرده جبین فرسایی

آن قدر آرزوی سجده رویت که مراست