هر که بر خاک درت کرده جبین فرسایی

کردم از سجده راه تو جبین آرایی

سر اقبال من و پیشه گردن سایی

باز چون آمده از سجده سرش سوده به چرخ

آن قدر آرزوی سجده رویت که مراست

در همه روی زمینش نبود گنجایی

دیرتر دولت پابوس تو دریافته ام