طول منشور بقای ابدی را چکنم

که به جاروب کشی آمده و سقایی

خواهم از لطف تو باشد نگهی خاصه من

نگهی نی چو نگاه دگران هر جایی

خم ابروی تواش گر نکند طغرایی

وحشیم طوطیم اندر پس آیینه بخت

دایم از شکر عطای تو به شکرخایی