خم ابروی تواش گر نکند طغرایی

خواهم از لطف تو باشد نگهی خاصه من

نگهی نی چو نگاه دگران هر جایی

طول منشور بقای ابدی را چکنم

وحشیم طوطیم اندر پس آیینه بخت

دایم از شکر عطای تو به شکرخایی