پژمرده شد ای زرد گیا برگ امیدت

در آرزوی چشمه حیوان که داری

ای پای طلب اینهمه خون بسته جراحت

از زخم مغیلان بیابان که داری

امید نم از چشمه حیوان که داری

ای شعله افروخته این جان پر آتش

تیز از اثر جنبش دامان که داری