تیز از اثر جنبش دامان که داری

پژمرده شد ای زرد گیا برگ امیدت

امید نم از چشمه حیوان که داری

ای شعله افروخته این جان پر آتش

ما خود همه دانند که از تیر که نالیم

این ناله تو از تیزی مژگان که داری

وحشی سخنان تو عجب سینه گداز است