عدو دارد ز خوف آن حسام مرگ خاصیت

به زور دست جود از کوه بیرون می کشد کان را

برآوردی ز توفان دود با یک شعله قهرش

تنوری کو به عهد نوح شد فواره توفان را

همان تبلرزه که اندر برف باشد شخص عریان را

زهی جایی رسیده پایه قدر تو کز عزت

بود کحل الجواهر خاک پایت عین اعیان را