همان تبلرزه که اندر برف باشد شخص عریان را

برآوردی ز توفان دود با یک شعله قهرش

تنوری کو به عهد نوح شد فواره توفان را

عدو دارد ز خوف آن حسام مرگ خاصیت

زهی جایی رسیده پایه قدر تو کز عزت

بود کحل الجواهر خاک پایت عین اعیان را

به یک تک درنوردد توسن عزم تو صحرایی