به یک تک درنوردد توسن عزم تو صحرایی

همان تبلرزه که اندر برف باشد شخص عریان را

زهی جایی رسیده پایه قدر تو کز عزت

بود کحل الجواهر خاک پایت عین اعیان را

که در گام نخستش ره شود کم حد و پایان را

اگر عزمت ز پای مور بند عجز بردارد

به گامی طی کند گر قطع خواهد سد بیابان را