ای که به راحت خوشی جنت اعلا طلب

زمره عشاق را پایه والاست دار

بر سر کرسی برآ پایه والا طلب

عاشق مرتاض کی طالب جنت شود

سالک ره را کجا فرصت آسایش است

گر تو از آن فارغی سایه طوبا طلب

مرد خدا کی کند میل به لذت خلد