سواره بود و ز دنبال او فلک می گفت

فتاده پهلوی تقویم کهنه اصطرلاب

به نعل دلدل او چون رسد مه نو تو

رو ، ای سپهر و مپیمای بیش از این مهتاب

خوشا کسی که تو را بوسه می زند به رکاب

زهی احاطه علم تو آنچنان که تو را

ز نکته ای شده مکشوف سر چار کتاب