پا از آنجا بکشد سیرگه اغیار است

هر چه جز گل همه خار است چو بلبل نگرد

اندکی غیرت اگر خود بودش مسمار است

گو خسک ریشه در آن دیده فرو بر که چو یار

دارم از شش جهت آوازه حرمان در گوش

همچنان در ره امید دو چشمم چار است

لن ترانی همه را دیده امید بدوخت