آنجا که نفس نامیه را تربیت کند

بیند رخ غزاله که از لاله احمر است

از خوف تب کند که مبادا گمان برند

کن سرخی از تپانچه ظلم غضنفر است

لطفش که ظل او همه جا فیض گستر است

رویاند از زمین فنا سبزه بقا

آبی که چشمه اش دم شمشیر و خنجر است