لطفش که ظل او همه جا فیض گستر است

از خوف تب کند که مبادا گمان برند

کن سرخی از تپانچه ظلم غضنفر است

آنجا که نفس نامیه را تربیت کند

رویاند از زمین فنا سبزه بقا

آبی که چشمه اش دم شمشیر و خنجر است

گر عرصه عبور فتد خیل مور را