آیینه ای که روشن از آن رای انور است

رویاند از زمین فنا سبزه بقا

آبی که چشمه اش دم شمشیر و خنجر است

گر عرصه عبور فتد خیل مور را

اعمی ز هم جدا کند اندر اشعه اش

هر نقش پای مور که بر روی جوهر است

ای کز درر فشانی ابر عطای تست