مستغنیانه باش که این از تو درخور است

رو زردی از کلاه گدای تو می کشد

تاج زری که بر سر خورشید خاور است

کج نه کلاه گوشه اقبال سرمدی

وحشی بلند شد سخنت بی ادب مباش

کوتاه کن که این نه حد هر سخنور است

باشد همین دعا و ثنا از تو خوشنما