وحشی بلند شد سخنت بی ادب مباش

تاج زری که بر سر خورشید خاور است

کج نه کلاه گوشه اقبال سرمدی

مستغنیانه باش که این از تو درخور است

کوتاه کن که این نه حد هر سخنور است

باشد همین دعا و ثنا از تو خوشنما

زین هر دو چون گذشت سکوت از تو خوشتر است