منم خرابه نشینی که گلخن تابان

چرا سپهر ز قوس قزح کمان دارد

به کنج بی کسی و غربتم من آن مرغی

که سنگ تفرقه دورش ز آشیان دارد

به پیش کلبه من حکم بوستان دارد

منم که سنگ حوادث مدام در دل سخت

به قصد سوختنم آتشی نهان دارد