شمیم خلق او گر عطرسای بوستان باشد

سر از گردن گریزد گردن از پیکر کران خواهد

میان گردنان چون حرف تیغت در میان باشد

سراپا نافه گردد گر چرد در ساحتش آهو

نمی خواهد که صبح بخت او لب بندد از خنده

فلک را طلبه خورشید از او پر زعفران باشد

جهان گر در خور بحر نوالش کشتیی سازد