جهان گر در خور بحر نوالش کشتیی سازد

شمیم خلق او گر عطرسای بوستان باشد

نمی خواهد که صبح بخت او لب بندد از خنده

فلک را طلبه خورشید از او پر زعفران باشد

زمینش لنگر آید آسمانش بادبان باشد

زمان گر خانه طرح افکند شایسته قدرش

سپهرش طاق گردد آسمانش کهکشان باشد