رویت مگر بجای خلیل است ورنه چیست

بر من مگیر نکته چو خوانم سمندرش

خاکی که عکس روی تواش کان لعل ساخت

سازد زمین صومعه یاقوت احمرش

در یکدگر شکستن بتهای آذرش

زان غمزه الامان که اجل نوحه می کند

بر سینه ای که نوک فرو برده خنجرش