در یکدگر شکستن بتهای آذرش

خاکی که عکس روی تواش کان لعل ساخت

سازد زمین صومعه یاقوت احمرش

رویت مگر بجای خلیل است ورنه چیست

زان غمزه الامان که اجل نوحه می کند

بر سینه ای که نوک فرو برده خنجرش

از رشک رشته در او گریه صدف