که بخشایش آرد به ما بر مگر

به ما بر چنین خیره شد رای بد

که مغز دو فرزند شد جای بد

همی چشم داریم از آن تاجور

اگر چه بزرگست ما را گناه

به بی دانشی برنهد پیشگاه

و دیگر بهانه سپهر بلند