سایه با تیغ رود خصم ترا در دنبال

دایم از نیر تابنده به سمت الراس است

گو به سوراخ نشین شب پره ، کوته کن بال

گرنه هم لطف تو باشد سپر جان عدو

مور از تشت برون آید و این ممکن نیست

کاختر تیره خصمت بدر آید زو بال

دیده بخت بداندیش تو از گردش چرخ