کاختر تیره خصمت بدر آید زو بال

گرنه هم لطف تو باشد سپر جان عدو

سایه با تیغ رود خصم ترا در دنبال

مور از تشت برون آید و این ممکن نیست

دیده بخت بداندیش تو از گردش چرخ

چون ببیند رخ مقصود که امریست محال

چاره باصره اعمی فطری چه کند