بس است تلخی آب بحار شاهد حال

ز شوق رایت احسان بی کرانه او

چه خون که در رحم مادران خورند اطفال

شد از مهابت او زهره نهنگان آب

به روز حمله کمین خیل او به زور کمند

کشند ماضی ایام را به عرصه حال

زهی کمند تو آن اژدها به روز وغا