به روز حمله کمین خیل او به زور کمند

چه خون که در رحم مادران خورند اطفال

شد از مهابت او زهره نهنگان آب

بس است تلخی آب بحار شاهد حال

کشند ماضی ایام را به عرصه حال

زهی کمند تو آن اژدها به روز وغا

که جذب ثقل جبلی کند ز طبع جبال