آب چون در کشتی افتد بد برد کشتی نشین

بهر دلگرمی طلسمی ماند بر آتش مگر

غمزه افسونگرت چون غمزه سحر آفرین

مردمان دیده از موج سرشکم بد برند

شد بهار اما چه خوشحالی مرا چون بی قدش

شاخ گل در دیده می آید چو میل آتشین

بگذر از بیت الحزن اکنون که در اطراف باغ