مردمان دیده از موج سرشکم بد برند

تا ز ماه عارضت بنمود خط عنبرین

بهر دلگرمی طلسمی ماند بر آتش مگر

غمزه افسونگرت چون غمزه سحر آفرین

آب چون در کشتی افتد بد برد کشتی نشین

شد بهار اما چه خوشحالی مرا چون بی قدش

شاخ گل در دیده می آید چو میل آتشین