زلف مشکینت که ازهر سو دلی شد بسته اش

در ره لیلی زند چون پای مجنون آبله

نسبت خود می کند گوهر به دندانش درست

در کف دستش از آن دارد صدف چون آبله

چیست هندویی که آورده ست بیرون آبله

کی کند باطل مرا دل گرمیی کز مهر اوست

گر فسون خوان را شود لبها ز افسون آبله