گر فسون خوان را شود لبها ز افسون آبله

زلف مشکینت که ازهر سو دلی شد بسته اش

چیست هندویی که آورده ست بیرون آبله

کی کند باطل مرا دل گرمیی کز مهر اوست

وه چه بخت است اینکه گر جام شراب آرم به دست

می شود بر دست من از بخت وارون آبله

از رکاب زر بکش پا در گذرگاه سلوک