آنکه چون گل نیست خندان از نسیم حب او

پای طبع ما ز جست و جوی مضمون آبله

تا درین گلزار ایام بهاران شاخ گل

آورد از غنچه نورسته بیرون آبله

باد او را غنچه دل غرق خون چون آبله