نداشت جان و دلش در ملازمت تقصیر

سپهر منزلتا بنده درت وحشی

که نیستش ز مقیمان در گه تو گزیر

اگر چه بود به خدمت به چشم دور ولی

دمی نرفت که چشم و لبش به یاد درت

نکرد گریه زار و نکرد ناله زیر

هزار شکر که آمد به عیش خانه وصل