دمی نرفت که چشم و لبش به یاد درت

که نیستش ز مقیمان در گه تو گزیر

اگر چه بود به خدمت به چشم دور ولی

نداشت جان و دلش در ملازمت تقصیر

نکرد گریه زار و نکرد ناله زیر

هزار شکر که آمد به عیش خانه وصل

تنی که بود به زندان سرای هجر اسیر