تنی که بود به زندان سرای هجر اسیر

دمی نرفت که چشم و لبش به یاد درت

نکرد گریه زار و نکرد ناله زیر

هزار شکر که آمد به عیش خانه وصل

دلش که مرغ قفس بود وز نوا مانده

به شاخسار وصال تو برکشید صفیر

تلطفی که ندارد بجز تو پشت و پناه