دلش که مرغ قفس بود وز نوا مانده

نکرد گریه زار و نکرد ناله زیر

هزار شکر که آمد به عیش خانه وصل

تنی که بود به زندان سرای هجر اسیر

به شاخسار وصال تو برکشید صفیر

تلطفی که ندارد بجز تو پشت و پناه

عنایتی که ترا دارد از صغیر و کبیر