ولیک از رنگ سودا نا زدوده

زمان بر باد ده گو خرمنش را

که گیتی کشت اقبالش دروده

یکی آیینه بود از جوهر روح

به قصد او چو سودا خصم جانی

ز پاسش دیده حکمت غنوده

به هر زهری که ره می برده سودا