به قصد او چو سودا خصم جانی

که گیتی کشت اقبالش دروده

یکی آیینه بود از جوهر روح

ولیک از رنگ سودا نا زدوده

ز پاسش دیده حکمت غنوده

به هر زهری که ره می برده سودا

مزاجش را به آن می آزموده