سخت بر قصد خویش گستاخی

تو تیر بر درخت سدره زنی

لیک ترسم که بیخ خود فکنی

می بری بیخ و بر سر شاخی

گردنی کاو به تیغ جنگ کند

بر گلو راه لقمه تنگ کند

سوی بالا کند چو دود گریز