گردنی کاو به تیغ جنگ کند

لیک ترسم که بیخ خود فکنی

می بری بیخ و بر سر شاخی

سخت بر قصد خویش گستاخی

بر گلو راه لقمه تنگ کند

سوی بالا کند چو دود گریز

دست سیلی زنان آتش تیز