نشدی شعله سیه دودی

چون نم از سبزه باز گیرد پای

گلخنی را شود متاع سرای

سبزی سبزه ذاتی ار بودی

آب رویش نبردی آتش تیز

بخت سبزش نمی نمود گریز

هر چه آن گاه هست و گاهی نیست