آب رویش نبردی آتش تیز

گلخنی را شود متاع سرای

سبزی سبزه ذاتی ار بودی

نشدی شعله سیه دودی

بخت سبزش نمی نمود گریز

هر چه آن گاه هست و گاهی نیست

پیش عقلش زیاده راهی نیست