خوش می گذرانیم جهان گذران را

ما گوشه نشینان خرابا الستیم

تا بوی میی هست در این میکده مستیم

تا راه نمودند به ما دیر مغان را

از مغبچگان بسکه در او غلغل شادیست

نشینده کس آوازه اندوه جهان را

دیری نه ، بهشتی ، ز می و مغبچه در وی