نشینده کس آوازه اندوه جهان را

تا راه نمودند به ما دیر مغان را

خوش می گذرانیم جهان گذران را

از مغبچگان بسکه در او غلغل شادیست

دیری نه ، بهشتی ، ز می و مغبچه در وی

از کوثر و از جام فراغت دل و جان را

آن دیر که هر مست که آنجا گذر انداخت