از کوثر و از جام فراغت دل و جان را

از مغبچگان بسکه در او غلغل شادیست

نشینده کس آوازه اندوه جهان را

دیری نه ، بهشتی ، ز می و مغبچه در وی

آن دیر که هر مست که آنجا گذر انداخت

خود گم شدو گم کرد ز خود نام و نشان را

دیری که سر از سجده بت باز نیاورد